Foto

Hans den Hertog

 

Ik vind de foto als ik vruchteloos orde probeer te scheppen in de chaos. Zijn vrouw (niet mijn moeder, godzijdank niet mijn moeder) heeft in haar zoveelste psychose alles uit de kast getrokken. Sjaals, tassen, hoeden, een uitgeschudde doos runmycup, sieraden, boeken, glazen water, scherven, kruimels, nog meer boeken, tekenspullen, make up, wattenschijfjes, folders, inlegkruisjes, een halve pizza, ondefinieerbaar stukke dingen en een aangevreten pop bedekken de vloer van de huiskamer.
Maar opeens kijkt mijn jonge vader me aan – dwars door de rommel. Ontspannen zit hij op een hekje. Hij lacht, want hij weet nog niet wat de toekomst zal brengen: de last van een huwelijk en nog een, de last van het leven. Zometeen neemt hij een trekje van de pijp in zijn rechterhand. 

Hans den Hertog

Ook oudoom Hans lacht, nonchalant leunend tegen de muur van zijn ouderlijk huis in Deventer. Hij weet nog niet wat de toekomst hem zal brengen: de dood van zijn beide ouders, de oorlog, een schot uit een Duits pistool. Ook hij zal zo een trekje nemen van de sigaret in zijn rechterhand.

Hans Berlage

Ze zullen beiden zo halverwege de twintig zijn, de twee Hanzen, gescheiden door eenzelfde aantal jaren. Is de gelijkenis niet wonderlijk?

 

Comments: no replies

Join in: leave your comment